tröckener kecks u
Nederland

Tröckener Kecks – met hart en ziel terug in de tijd

By
on
15 april 2020

We zitten al weken in ‘coronatijd’ en langzamerhand vinden we ons een weg in deze nieuwe modus. Die gaat gepaard met wat langzamer leven, minder eropuit en minder consumeren dan daarvoor. En wat mij betreft ook: terugdenken aan wat je wel hebt, en ooit had. De laatste tijd ben ik opnieuw in de ban van mijn all time favourite band: Tröckener Kecks.

 

Tröckener Kecks in de gymzaal

Het was 1990. Nu exact dertig jaar geleden. Mijn onvolprezen middelbare school – het Stedelijk Gymnasium Leiden – kreeg het elk jaar weer voor elkaar om een bekende naam voor het eindfeest te boeken. Dit jaar was geen uitzondering. Tröckener Kecks, als live band toen op de toppen van hun roem, maakte zijn opwachting in onze aula. Die doordeweeks overigens gewoon als gymzaal dienstdeed. Het was mijn eerste Kecksconcert en als 14-jarige had ik geen idee dat er nog vele zouden volgen. Ik vond het maar herrie. In de jaren die volgden veranderde dat… het werd aangename, heerlijke herrie. Slechts drie jaar later ging ik als kersverse student uit mijn dak op het eindfeest van de introductieweek van de VU. Ze kwamen naar MIJ toe! Zelfs twee keer in korte tijd. Mijn middelbare school vierde datzelfde jaar een verlaat lustrum en zette wederom de Kecks op het programma. Excuus voor de kwaliteit van de foto’s, het was nog diep in het analoge tijdperk…

rick de leeuw stedelijk gymnasium

De Kecks op het lustrumfeest van het Stedelijk Gymnasium Leiden – december 1993 | Rick en Rob, van Leo alleen zijn torso

 

tröckener kecks stedelijk gymnasium leiden

Theo en Rick

 

Tröckener Kecks – 1980 t/m 2001

Het waren inmiddels mijn helden geworden – Rick, Rob, Theo en Leo van de Kecks. Rauwe Nederlandstalige rock, melodieus genoeg om geen hard rock te zijn. Wat een energie stond er altijd op het podium. Boomlange zanger Rick de Leeuw met zijn kenmerkende bewegingen, zwoele blik en hese stemgeluid. Kleine maar fijne bassist Theo Vogelaars, met vaak een wielrenshirt en altijd een rode baret, zich compleet in het zweet werkend. En na elk concert direct door naar zijn winkeltje met merchandise! Drummer Leo Kenter werd in 1995 opgevolgd door Gerben Ibelings. Zoals het drummers in een rockband betaamt hadden ook zij geen droge draad meer aan hun lijf na een concert. Al was het maar omdat er altijd wel een fles water over de drummer en zijn bekkens uitgegooid werd. In 1995 kwam toetsenist Rob van Zandvoort de band versterken en werden de nummers melodieuzer en meer pop. Gitarist Rob (Bob) de Weerd had er zestien Kecksjaren op zitten toen de Belgische gitarist Phil Tilli hem in 1997 verving. 

rick de leeuw rob de weerd

Een cd-presentatie in Stairway to Heaven, Utrecht – 1995 | Rick en Rob

 

theo vogelaars

Al zeg ik het zelf – een mooie foto van Theo! Rob van Zandvoort op de achtergrond.

 

Rick de Leeuw na Tröckener Kecks

De Kecks maakten in 2001 met de afscheidstournee ‘Meer Niet!’ een einde aan een tijdperk, na 21 jaar de Nederlandse en Belgische podia onveilig gemaakt te hebben. Enkele bandleden richtten andere bandjes op en ook Rick ging door met liedjes maken en optreden. Jarenlang met de Vlaamse pianist Jan Hautekiet, wat een geweldige combi was dat. Ik heb tussen 2002 en 2012 diverse optredens bijgewoond – tot in België aan toe – en genoot dan enorm van alles wat Rick is: hartstochtelijk podiumbeest, gevoelige poëet, intense zanger. En die bewegingen met dat heerlijk lange lijf… tja, een beetje verliefd was ik eigenlijk wel van een afstand. Ik herinner me als de dag van gisteren – het moet rond 2007 zijn geweest – een zoen op mijn wang van minstens tien seconden toen ik na afloop in het Zaantheater kwam vertellen dat ik weer zo genoten had. Fijne momenten in de Meervaart en de Kleine Komedie zijn op de gevoelige plaat vastgelegd…

tröckener kecks uit

Na een optreden van Rick de Leeuw en Jan Hautekiet in de Meervaart, Amsterdam – december 2005.

 

Rick Kleine Komedie

De Kleine Komedie, Amsterdam – november 2012. Rick signeert na een optreden zijn (mijn) boek Zuiderziel.

 

En nu, nu luisteren we nog maar eens goed!

Inmiddels is het april 2020. Rick de Leeuw woont alweer enige jaren in Vlaanderen, ging daar gelukkig vrolijk door met mooie dingen maken maar trad nauwelijks nog in Nederland op. Met als gevolg dat ik hem een beetje uit het oog (oor?) verloor. Oei! Maar. Ik ben de laatste weken bezig aan een indrukwekkende inhaalslag. Zijn nieuwste plaat “Zonder Omweg” is langzaam qua tempo maar vind ik wonderschoon. Het titelnummer Zonder Omweg, Met 100 Tegelijk en Waarom Dansen Wij Niet Meer zijn nu mijn favorieten. Maar hoe vaker ik het luister, hoe liever alle liedjes me worden. En voor de afwisseling luister ik naar alles van de Tröckener Kecks en Rick wat Spotify te bieden heeft. Ik heb zelfs een afspeellijst gemaakt met de naam “Ricks mooiste”… En alle cd’s van toen liggen nu in de Niva. 🙂

 

Dit pertinent besef van oneindige ledigheid

In de afgelopen weken, al midden in de Belgische lockdown, heeft Rick zijn nieuwste single opgenomen en er een clip bij gemaakt. “Anatomie” is door zijn vriendin en kunstenaar Maartje Elants enkel met een iPhone gefilmd en zelf gemonteerd. Dit nummer komt lekker binnen zeg. Hoe een eenvoudige akker en een bos in het Vlaamse land zulke prachtige beelden op kan leveren… compliment aan de producent ;-). Of komt het door die markante man in pak, die nooit zijn charmes verliest? Ik hou het op beide. En wat een heerlijk geluid! Zelfs mijn zesjarige zoon wil nu steeds ‘het liedje van Rick de Leeuw horen’. Ook dát klinkt mij als muziek in de oren. Ik kan nu al niet wachten om in oktober een van de optredens op Nederlandse bodem te bezoeken. Het is te hopen dat tegen die tijd alles weer zijn redelijk normale gangetje zal gaan.

hoe zal ik vandaag het leven

Momentopname van de clip bij de single “Anatomie”

 

 

TAGS

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Anke Feenstra
Amsterdam, Nederland

Ik ben Anke, ik ben voor altijd op reis - met mijn Lada Niva als avontuurlijke compagnon. De titel slaat op mijn passie voor reizen maar ook op de reis die het leven zelf is. Daar schrijf ik over, of het nou vakanties, dichtbije en verre reizen of gebeurtenissen uit het dagelijks leven zijn. Vaak in gezelschap van mijn zoon Jens en de Niva! Ik hoop dat je met veel plezier meeleest.

Nog niet af

Deze site is nog under construction. De camperblogs moeten nog aangevuld worden tot #15 en er staat een aantal nieuwe blogs in de steigers. Bedankt voor je begrip 😉

Zoeken
    %d bloggers liken dit: