gorges du chambon
Camperreis 2017 Frankrijk

#02 | Oorlogswaanzin en jeugdsentiment

By
on
8 mei 2017

Chartres vinden we leuk. Omdat er een mooie camping vlak bij het centrum is, omdat je er gemakkelijk naartoe kunt fietsen op een gewone fiets met kind achterop (1,5 kilometer) en omdat de stad zelf heel charmant is. In deze blog verkennen we de stad en rijden we verder naar het zuiden, via een oorlogsmonument in de vorm van een dorp naar Les Gorges du Chambon, de camping van mijn jeugd.

Route: Chartres – Eymouthiers (Frankrijk)

 

Chartres verkennen

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal is één van de bekendste kathedralen van Frankrijk en het middelpunt en ook het hoogste punt van Chartres. Even klimmen dus (lees: ik loop met de fiets, Léon doet het zonder moeite op de MTB) maar dan heb je ook wat. Wat een gigantisch bouwwerk! En waar je ook kijkt, zowel binnen als buiten, enorm gedetailleerd wat betreft ornamenten en beeldhouwwerk. Binnen vergaap je je aan de vele gebrandschilderde ramen – sommigen dateren uit de 12e eeuw – die worden gezien als de beste in Europa. Ook het labyrint is een bijzonder iets; groot en cirkelvormig, gemaakt rond 1200 en nooit gerestaureerd.

Chartres labyrint

Vind je levensweg en je kernwaarden

We treffen het dat we er op vrijdag zijn. Vrijdags worden de stoelen op die plek weggehaald en mag ieder die dat wil het labyrint lopen. Het 261 meter lange pad loopt vanzelf naar het centrum en weer naar buiten – je kunt er dus niet in verdwalen en het is dan ook geen doolhof. Het lopen van het labyrint staat symbool voor het vinden van je levensweg en kan je helpen bij het vinden van je kernwaarden. Het is een heel serieus iets, dat wordt wel duidelijk als Jens er in een onbewaakt ogenblik een stukje dwars overheen loopt. Voor hem is dit bezoekje aan de kathedraal toch al niet het hoogtepunt van de dag want hij wil overal op klimmen maar mag dat niet van ons.

Het is tijd voor de lunch, en dat is geheel naar Jens’ zin: pannenkoeken (ofwel: galettes) in een crêperie waar ze speelgoed hebben. Lopend door de stad vallen me twee dingen op: je kunt er leuk winkelen rond de kathedraal en de vele vakwerkhuizen zijn een lust voor het oog. Ze zijn onderling heel verschillend en sommigen hebben houtsnijwerk.

Chartres vakwerkhuis

Niet naar Nantes, wel een lekke band in Charente

Oorspronkelijk was het plan om langs Nantes te gaan maar nu we net een stad bekeken hebben, besluiten we door te rijden naar het zuiden. Nantes kunnen Léon en ik altijd nog eens als citytrip doen.

Door naar het zuiden betekent: naar de camping van mijn jeugd. Camping Les Gorges du Chambon in Eymouthiers (Charente, op de rand van de Dordogne) bestond al in de jaren ’80 – toen ik er met mijn ouders en zus zeven zomervakanties doorbracht – en is nog altijd een geweldige camping als je op de website en de recensies afgaat. Dat wil ik wel eens met eigen ogen zien.

 

Oorlogswaanzin

Op de weg ernaartoe bezoeken we het dorp Oradour-sur-Glane. “Een dorp als monument van de waanzin” lees ik op de website dorpeninfrankrijk.nl. Dat klinkt luguber… en dat is het ook. Ik citeer van de site:

“Het dorpje is een adembenemend monument van de gruwelijkheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gepleegd. Het dorp werd door een SS eenheid verwoest waarna er onder de bewoners een bloedbad werd aangericht. Vlak na de oorlog bezocht De Gaulle Oradour en besloot dat het dorp moest blijven zoals de Duitsers het hadden achtergelaten, en zo is het nog steeds.”

 

Oradour straat met bovenleiding trams

Straat met tramrails en bovenleiding nog intact in Oradour-sur-Glane

Dat belooft nogal wat. Maar liefst 642 mensen vonden hier de dood op 10 juni 1944. Na de oorlog is het dorp herbouwd en aan de rand bevindt zich nu een herinneringscentrum met een permanente expositie tegen betaling. Het oude dorp bekijken is gratis. Via een tunnel onder de D3 betreden we het dorp; het kan alleen op deze manier. Een bord aan het begin met daarop “SILENCE” gebiedt je eerbiedig te zwijgen, maar dat effect hebben de ruïnes zelf ook wel. Jens moeten we er af en toe aan herinneren, want hij is zoals gewoonlijk enthousiast over alles wat hij ziet.

Bij veel panden staat met bordjes aangegeven welke winkel erin zat. We zien een auto midden op straat, auto’s bij de garage, naaimachines in meerdere huizen en een oven bij de bakker. De natuur neemt het langzaam over achter de gevels van de huizen. Het weer levert vandaag haar bijdrage aan de droevige stemming waarin je hier vanzelf raakt; grijze wolkenluchten, windvlagen en af en toe een buitje. Achteraan in het dorp struinen we een tijdje over de begraafplaats, met niet alleen graven van de slachtoffers van de massamoord maar ook van eerder overleden inwoners.

Oradour auto op straat

Oude en nieuwe herinneringen op camping Les Gorges du Chambon

De camping geeft me een gevoel van thuiskomen. Nog steeds zit je er midden in de natuur, zijn de plekken ruim en is er nog veel vrije groene ruimte. De speeltuin, het zwembad en het sportveld liggen nog op dezelfde plek maar zijn mooi gemoderniseerd. De rivier de Tardoire die langs de camping stroomt is nog altijd met een kleine wandeling te bereiken en je kunt er lekker in spelen en badderen als het water in de zomer wat lager staat. Iets wat mijn zus en ik heel veel gedaan hebben in de jaren ’80.

gorges du chambon midgetgolf

Nieuw is de midgetgolf, de favoriet van Jens. Bij de eerste aanblik wil hij direct de ‘golfstikken’ halen bij de receptie. Met de belofte dat we dat echt de volgende dag zullen doen neemt hij maar nauwelijks genoegen. Wanneer we dan werkelijk gaan ‘golfstikken’ is hij niet te houden; zijn enthousiasme is geweldig om te zien. Misschien wordt hij ook wel aangespoord door papa en mama want die gaan behoorlijk serieus de strijd met elkaar aan. Maar het is Jens die aan het eind alle negen banen nog een keer wil doen.

De oudere Nederlanders die met een caravan bij ons in de buurt staan treffen we op een avond in het campingrestaurant. Ze horen Jens kwetteren over zijn heerlijke pizza – en hadden hem natuurlijk ook al bezig gezien en gehoord rond de camper – waarop de vrouw de geweldige opmerking maakt: “Hij heeft wel zin in het leven hè?” Ja, dat heeft ze goed gezien.

gorges du chambon restaurant

En dan die lekke band…

Die hadden we zomaar opeens. Gelukkig niet ergens langs of op de weg, maar op onze plek hier op de camping. We zagen het op zaterdagavond, daarna was het zondag. Maandag 8 mei (de dag van schrijven) is een feestdag, dus dinsdag 9 mei gaat Lidewij een garage bellen. De campingbeheerder van Les Gorges du Chambon is Nederlandse en spreekt perfect Frans. Komt dat even goed uit. We hopen dat de band gerepareerd kan worden zodat we hier volgens plan op woensdag kunnen vertrekken. Wordt vervolgd.

TAGS

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Anke Feenstra
Amsterdam, Nederland

Ik ben Anke, ik ben voor altijd op reis - met mijn Lada Niva als avontuurlijke compagnon. De titel slaat op mijn passie voor reizen maar ook op de reis die het leven zelf is. Daar schrijf ik over, of het nou vakanties, dichtbije en verre reizen of gebeurtenissen uit het dagelijks leven zijn. Vaak in gezelschap van mijn zoon Jens en de Niva! Ik hoop dat je met veel plezier meeleest.

Nog niet af

Deze site is de opvolger van gezininreizen.com en nog under construction. De camperblogs moeten nog aangevuld worden tot #15 en er staat een aantal nieuwe blogs in de steigers. Bedankt voor je begrip 😉

Zoeken
    Categorieën
    %d bloggers liken dit: