rock land camp plek uitg
Camperreis 2017 Griekenland Servië

#09 | De laatste Griekse dagen en Servië verrast ons

By
on
27 juni 2017

De reis gaat een interessante fase in. We verlaten de E.U. en komen na Macedonië met de camper in Servië aan. Twee landen die niet direct bekend staan als een toeristische bestemming, met het meer van Ohrid in Macedonië als uitzondering. Twee landen ook waar we weinig van weten. Dat maakt ons des te nieuwsgieriger. Maar eerst verder waar we gebleven waren: schiereiland Sithonia in Chalkidiki, Noord-Griekenland.

Route: Kalamitsi – Palaria Sikia (Griekenland) – Demir Kapija (Macedonië) – Vranje – Jagodina (Servië)

 

Twee campings op Sithonia

De laatste vier dagen in Griekenland brengen we door op twee verschillende campings. Met Thalatta Camp in Kalamitsi zijn we blij en we genieten de eerste dag van het zwembad en het strand. Ik ben zeer gecharmeerd van de rij tipi-achtige huurtenten op het strand. Wel valt het op dat er veel Bulgaren op deze camping zijn, die in het voorbijgaan finaal langs je heen kijken in plaats van je te begroeten. Zo zijn we het niet gewend en het voelt niet echt prettig. Maar goed, Jens vindt het zwembad heerlijk en verder is alles hier ook dik in orde.

thalatta camp zee

De prachtige zee bij Thalatta Camp

 

“We don’t know where the bike is!”

Tot Jens diezelfde dag huilend uit de speeltuin terugkomt. Zijn fiets is gestolen. Jens herinnert zich dat een meisje met zijn fiets wegliep toen hij naar ons terugliep. En hij weet ook dat ze een ‘rood shirt’ aan had. We spotten haar een tijdje later weer in de speeltuin – haar knalrode shirt blijkt een beeldige jurk te zijn. Schijn bedriegt. Zelf zegt ze wijselijk niks. Haar vriendinnetje en partner in crime blijft maar volhouden dat “we don’t know where the bike is!” Na enig aandringen halen we Roodjurkje over om ons te laten zien waar de fiets is. Opeens vertrekt ze, nog altijd zwijgend, op haar eigen fiets. Af en toe kijkt ze achterom. Met z’n drieën lopen we achter haar aan, een uitgekookt meisje van hooguit 8 jaar. Ergens tussen wat huisjes zien we Jens’ fiets terug. Sjonge, dit was nooit gelukt als hij zich dat meisje niet had herinnerd.

thalatta camp tenten

De tipitenten op het strand van Thalatta Camp

 

Change of plan & campsite

Léon stelt ’s avonds voor om de volgende dag te verkassen – hij heeft het wel gehad hier. Daar moet ik heel even over nadenken maar snel ben ik om. We rijden tien hele kilometers verder op Sithonia en komen aan bij camping Melissi in het plaatsje Palaria Sikia. Het is een goede beslissing om hier te komen. Het is hier gemoedelijk en kleinschalig, de eigenaren zijn vriendelijk, net als de campinggasten. De komende twee dagen en nachten zijn een stuk relaxter. We fietsen een klein stukje naar prachtige kleine baaien en eten heerlijk Grieks op onze laatste avond in Griekenland.

melissi baai rotsen klimmen

Met papa op de rotsen klimmen

melissi sithonia baaien

Fijne kleine baaien in de buurt van Melissi, Sithonia

melissi uit eten

Ons laatste avondmaal in Griekenland. Yum!

 

We verlaten de E.U.

Wanneer we camping Melissi verlaten, hebben we nog de helft van schiereiland Sithonia voor de boeg. Waar we dan rijden hebben we prachtig uitzicht op Mount Athos, de berg op het gelijknamige schiereiland (‘de derde vinger’ van Chalkidiki). Athos is grotendeels niet toegankelijk voor vrouwen omdat er een klooster gevestigd is. Mannen die het willen bezoeken moeten een afspraak maken met de monniken.

sithonia mount athos

De mysterieuze Mount Athos op schiereiland Athos, Chalkidiki

Dan is het zover: we gaan de grens over naar Macedonië, dus de E.U. uit en de Balkan in. Bij de grensovergang is het druk, maar het is niet chaotisch of onoverzichtelijk. Het laten zien van paspoorten en groene kaart volstaat en we doen er in totaal een half uur over.

Noord-Griekenland was verlaten, vlak, droog en dor. Macedonië is direct anders; groen en heuvelachtig. Wel is het net zo verlaten, en dat zou heel de rit over de Macedonische autoweg (soms snelweg) niet meer veranderen. Een weg overigens die behoorlijk lastig rijdt door de spoorvorming. Sommige stukken zijn wel goed en niet geheel toevallig staat daar dan op een bord bij vermeld dat de E.U. dit wegenproject ondersteunt.

 

Kamperen tussen de Macedonische geiten

Op onze doorgaande route door Macedonië blijken weinig campings te liggen. Ik vind er eentje die eigenlijk geen camping is, maar waar we wel kunnen kamperen. Alex is een klimgids die zijn eigen expedities leidt en daarbij accommodatie aanbiedt – voor klimmers en niet-klimmers – op zijn ‘Rock Land Camp’. Het ligt aan de rand van het dorp Demir Kapija, omgeven door ruige en niet al te hoge bergen. Ik kan me voorstellen dat daar prima geklommen kan worden. rock land camp ingang

 

De tweede keer zonder stroom

Alex weet van onze komst en verwelkomt ons. De ‘camping’ is niet meer dan een weiland achter een huis waar we de camper neer kunnen zetten. Van de achterkant kunnen we het huis binnen waar we gebruik mogen maken van een ouderwets keukentje, twee douches en wc’s. Het volstaat prima voor een nacht en we vinden het wel leuk voor de afwisseling. We zijn de enige gasten – de overige aanwezigen zijn twee geiten en meerdere honden.

Dit is de tweede overnachting zonder stroom maar dat is geen enkel probleem met de stroomvoorziening van de accu. Het is wel een compleet andere setting dan onze ‘wilde’ plek op het domaine aan de Côte d’Azur – de schooiende honden die we hier treffen illustreren het contrast heel behoorlijk. Desalniettemin zitten wij hier prima en het lukt ook nog om Jens even te laten fietsen in de straat. Daarbij maken we gelijk kennis met de plaatselijke jeugd die aan het voetballen is.

rock land camp plek

Onze plek op Rock Land Camp in Demir Kapija, Macedonië

 

Een onverwachte ochtendwandeling

De volgende morgen ontdek ik achteraan het kampeerveld een markering van een wandelpad. Wanneer ik het volg sta ik binnen de kortste keren heel wat hoger op de heuvel tussen de wijnranken en heb ik een geweldig uitzicht over het dorp, de bergen en onze camper op het veldje. We besteden minder dan 24 uur in Macedonië dus alle indrukken van het land zijn meegenomen. Direct na mijn miniwandeling vertrekken we. Het is vandaag maandag en het dorp komt weer tot leven. We zijn een bezienswaardigheid met de camper. Je ziet ze denken: “Wat hebben buitenlanders met zo’n ding te zoeken in ons dorpje?”

rock land camp uitzicht

Uitzicht vanaf de heuvel op het dorp en de camper

 

Romeinse opgravingen

Onderweg naar de Servische grens passeren we een aankondiging van archeologische opgravingen van Stobi. Het complex blijkt pal aan de snelweg te liggen en we gaan kijken. Na twee kaartjes van €2 per stuk gekocht te hebben lopen we het terrein op waar we gelijk goed beginnen met een antiek theater. In de eerste eeuwen na Chr. was Stobi een welvarend stadje – een handelscentrum voor zout – op een kruising van handelsroutes. Bij een oude kerk met een mooie mozaïekvloer zien we heel wat werklui en ook verderop lopen archeologen en onderzoekers rond. Jens ziet deze wandeling als een leuke speurtocht: waar loopt het wandelpad dat we moeten volgen? Op een informatiebord staat vermeld dat Stobi wordt gerestaureerd met steun van de E.U.; dat is duidelijk te zien. Blij met deze culturele toevoeging aan onze Macedonische kennismaking gaan we verder naar het noorden.

stobi opgravingen
De grensovergang met Servië gaat vlekkeloos – er zijn veel minder wachtenden dan gisteren en wij hoeven de camper niet open te maken. Dat hielden we voor mogelijk toen mensen voor ons de kofferbak moesten openen. Binnen tien minuten rijden we in Servië en direct is de snelweg vele malen beter. Wel houdt ‘ie plotseling op en rijden we op een eenbaansweg met alleen een stippellijn in het midden, maar vlak voor Vranje zoeven we weer over de gladde – en nagenoeg lege – tweebaanssnelweg.

 

Eerste kennismaking met Servië

In de buurt van Vranje, in het zuiden van Servië, ligt camperplaats ‘Enigma’. Een begrip onder camperaars, zo ontdekten wij al eerder. Op doorreis van of naar Griekenland is deze plek favoriet voor een overnachting, en dat begrijpen wij wel. Een camperplaats is meestal wat minder sfeervol dan een camping en heeft minder voorzieningen. De behulpzame eigenaren, de rustige ligging tussen landbouwgronden en het restaurant zorgen dat Enigma meer als een camping aanvoelt. Ook zijn er twee grote zwembaden. Eén daarvan is nu nog niet in gebruik, maar aan de ander hebben wij met z’n drietjes meer dan genoeg. Aangezien de meeste mensen ’s avonds aankomen en de volgende dag weer vroeg vertrekken hebben wij het zwembad voor ons alleen op de volle dag die we hier doorbrengen.

vranje camping plek

De parkeervakken – eeeh camperplekken – op Camping Enigma

vranje camping zwembad

Fijn zwembad op Camping Enigma met zicht op Vranje

Ook fietsen we naar Vranje – onze eerste echte kennismaking met Servië – wat voor mij weer prima functioneert als een middagje sporten. De plaats ligt op het begin van een berghelling waardoor we op de heenweg vier kilometer lang licht omhoog fietsen. Met een zware fiets, een kind van rond de achttien kilo achterop en een temperatuur van 30 graden is dat een heuse workout.

Bij binnenkomst in het stadje prijkt op een groot bord de tekst “The European Union supports development in Vranje.” Servië is kanditaat-EU-lid, net als Macedonië. Vranje blijkt een mix van oud en nieuw, modern en ouderwets. De jonge mensen lopen er heel westers bij en de ouderen missen regelmatig wat tanden en hebben verweerde koppen. Voor de gebouwen, de winkels en de auto’s geldt het ook – een hippe sneakerwinkel naast een morsige doe-het-zelf-zaak, een trendy café tegenover een traditioneel ogend restaurantje. En oude Lada’s en Yugo’s naast nieuwe auto’s van moderne merken. Dit is een fraaie Yugo:

vranje auto yugo

Oranje in Vranje – het scheelt ook maar één letter!

 

Servië, heerlijk niet toeristisch

Van veel huizen is de bovenverdieping niet af; het dak zit erop maar de stenen muren zijn nog kaal en de uitsparingen voor de ramen zijn vaak afgedekt met planken of opgevuld met bakstenen. Het postkantoor is een groot modern gebouw met spiegelende ruiten dat centraal ligt aan een pleintje met fontein. Jens rent en wij kijken er op ons gemak rond. In de moderne IDEA supermarkt slaan we onze eerste Servische dinars stuk – we kopen voor een habbekrats wat boodschappen. Het prijspeil ligt hier beduidend lager dan in de voorgaande landen. We zijn voor het eerst in deze reis op een plek waar men niet gewend is toeristen te zien, dat blijkt uit alles. We vinden het heerlijk om in een land te zijn waar het leven gewoon is zoals het is, (bijna) niet aangepast aan vakantiegangers.

vranje camping kwartetten

Kwartetten op Camping Enigma in Vranje

De ochtend van vertrek uit Vranje verschijnt er een camperaploegje op de camping. Ze maken opnamen voor een dagelijks middagprogramma op de nationale tv, “150minuta”, dat – zoals de naam suggereert – 2,5 uur duurt. Sonia, de vrouw met de microfoon, interviewt meerdere gasten over hoe ze van de camping afweten en wat ze ervan vinden. Ook ik mag mijn zegje doen en waarschijnlijk heb ik die middag mijn debuut gemaakt op de Servische nationale tv. Helaas hebben we geen mogelijkheid om het zelf te zien!

vranje interview televisie

Onderweg naar het noorden van Servië

Omdat we op 23 juni mijn moeder, zus en schoonzus ophalen van het vliegveld van Belgrado – daar is het antwoord op mijn vraag uit de vorige blog – hebben we tot die tijd een planning gemaakt. Servië is bijna twee keer zo groot als Nederland maar heeft niet veel campings. Zie de kaart op deze handige website; hierop staan er ongeveer dertig. Bij Jagodina ligt er één mooi op onze route en wanneer ik op Google Maps kijk waar ‘Ruza Vetrova’ (ofwel ‘windroos’) precies ligt duikt het Aquapark op, met foto’s die ons heel enthousiast maken. Het ligt op maar anderhalve kilometer van de camping, dus daar willen we absoluut heen. De camping bevindt zich op een heuvel aan de rand van de stad, en het weggetje ernaartoe is steil, smal en eenrichtingsverkeer. Dit weten we van de website campercontact.com waarop deze camping ook opgenomen is.

breskovac krantje lezen

Onderweg naar Jagodina… ideaal moment om eens uitgebreid de ochtendkrant door te nemen!

De informatie klopt, maar de camper kan het prima aan en ook op de minicamping die Ruza Vetrova is lukt het goed om de camper op een mooi plekje te manoeuvreren. We zijn de enige met een camper. Verder zijn er nog twee Duitse backpackers met een minuscuul tentje die hier een week willen blijven en een Braziliaan die de wereld over fietst. Hij heeft afgelopen winter in Nieuw-Zeeland rondgereden – een dankbaar gespreksonderwerp – en is nu al een aantal maanden door Europa aan het fietsen. We kletsen heel wat af en dezelfde avond nog heeft hij een uitnodiging op zak om in onze achtertuin te kamperen wanneer hij in Amsterdam is.

 

Lopend naar het zwembad, maar eerst door het stadspark

De volgende dag zijn we vroeg klaar om naar het Aquapark te gaan. Om 10 uur gaat het open en dan willen we er ook zijn, want op de dag van aankomst hadden we al gezien en gehoord dat het in de middag een drukte van jewelste is. We lopen de steile heuvel af en kijken onze ogen uit in het kleine maar prachtige stadspark dat op de looproute – en nog steeds op een helling – ligt. Er zijn daardoor veel trappetjes en verschillende paadjes. Het achterste deel van het park is een bos met picknickbanken en vooraan raast een enorme kunstmatige waterval met ernaast een terrasgedeelte. Ook een speeltuintje ontbreekt niet en er is zelfs een heus parktheater. Er zit een hoop creativiteit in dit kleine park.

jagodina park waterval

Kunstige waterval in het stadspark van Jagodina, Servië

jagodina park jens ijsje

Jens houdt van zijn ijsjes

Waterpret voor tien

Het Aquapark blijkt op alle fronten te zijn wat we ervan hoopten. Meer nog! We betalen 500 dinar per volwassene (ongeveer €4) en 300 dinar voor Jens. In de ochtend zien we veel opa’s en oma’s met kinderen en is het heerlijk rustig. Het park bestaat grofweg uit drie delen; twee grote ondiepe baden met klimtoestellen en glijbanen voor kinderen, een 50-meterbad, en een gedeelte met lange hoge glijbanen. Centraal is een groot gedeelte gevuld met ligbedden en parasols (100 dinar per ligbed) en voor de inwendige mens zijn er diverse snackbars waar je onder andere palacinka kan kopen; een grote pannenkoek besmeerd met een soort chocoladepasta, opgevouwen in een puntzak. Er is zat personeel – bij elke glijbaan zijn er boven én beneden jongens die goed opletten, en de vele toiletten worden constant schoon gehouden.

aquapark jagodina glijbanen

aquapark jagodina kindergedeelte

Jens vindt het helemaal geweldig hier. Dapper trotseert hij de hardste waterstralen en in alle mogelijke posities gaat hij de leuke glijbanen af. Hij weet van geen ophouden – als papa of mama eens een glijbaan wil doen en hij dus met een van ons bij de spullen moet blijven is dat een hinderlijke onderbreking. Ook Léon en ik hebben een geweldige dag; het is heerlijk om Jens zo blij te zien, we houden zelf ook wel van die glijbanen en bovendien is de verkoeling heel welkom nu de temperatuur overdag gestegen is naar minstens 36 graden.

aquapark jagodina kinderglijbanen

Uit eten op de heuvel

’s Avonds maken we op de camping kennis met de eigenaar, die aan Jens vraagt waarom hij gehuild heeft – zijn ogen zijn nog steeds rood van de chloor na vier uur plonsen in het Aquapark. We gaan die avond uit eten bij “Etno Konak”, een restaurant in traditionele stijl met dito gerechten, uitkijkend over de stad. We smullen er van gegrilde kaas, heekfilets en pittige gehaktballen, aangevuld met een salade. Als we klaar zijn is nog lang niet alles op. We krijgen de restanten mee in een doggy bag, die snel in ons campervriezertje verdwijnt.

restaurant etno konak uitzicht

Uit eten bij restaurant Etno Konak, op ‘onze’ heuvel in Jagodina. Veel en goed eten met magistraal uitzicht

restaurant etno konak inrichting

Je zit er knusjes bij in restaurant Etno Konak

En dan is de dag aangebroken waarop we familiebezoek ontvangen. De vlucht van Eindhoven naar Belgrado land tegen het einde van de middag. Dat geeft ons nog mooi wat tijd om overdag de hoofdstad te verkennen. Daarmee zal de volgende blog beginnen.

Servië vinden we – tot nu toe – in alle opzichten een fijn land. Het is mooi groen en heeft veel heuvels en bergen waardoor het rijden heel afwisselend is. Ik zou een andere keer graag meer van de bergen willen zien, maar dat vinden we met een camper niet zo’n goed idee. De mensen zijn erg vriendelijk. Nu we een paar woorden Servisch kennen breekt bij iedereen spontaan een glimlach door – dat verwachten ze niet. Binnenkort meer over Servië!

restaurant etno konak proost

Proost op Servië!

TAGS

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Anke Feenstra
Amsterdam, Nederland

Ik ben Anke, ik ben voor altijd op reis - met mijn Lada Niva als avontuurlijke compagnon. De titel slaat op mijn passie voor reizen maar ook op de reis die het leven zelf is. Daar schrijf ik over, of het nou vakanties, dichtbije en verre reizen of gebeurtenissen uit het dagelijks leven zijn. Vaak in gezelschap van mijn zoon Jens en de Niva! Ik hoop dat je met veel plezier meeleest.

Nog niet af

Deze site is de opvolger van gezininreizen.com en nog under construction. De camperblogs moeten nog aangevuld worden tot #15 en er staat een aantal nieuwe blogs in de steigers. Bedankt voor je begrip 😉

Zoeken
    Categorieën
    %d bloggers liken dit: