kloosters van meteora
Camperreis 2017 Griekenland Italië

#08 | Kamperen op zee en dwalen door een 007-decor

By
on
15 juni 2017

De afgelopen week wisselden actie en rust elkaar goed af. Varen met de camper, dat leek ons wel een mooi avontuur. En het noorden van Griekenland, wat heeft dat te bieden? We lazen iets over de kloosters van Meteora…

Route: Alberobello (IT) – Polignano a Mare – Bari – Igoumenitsa (GR) – Plataria – Kastraki – Makrogialis – Kalamitsi

 

Met een omweg naar de veerboot in Bari

Van Alberobello rijden we met een omweg naar Bari; de veerboot vertrekt pas ’s avonds en we zijn er al dichtbij. Het plaatsje waar we voor omrijden is Polignano a Mare, aangeraden door onze buren thuis die de regio Puglia goed kennen. Een prima tip, zo blijkt.

We zetten de camper neer bij een supermarkt, doen boodschappen en lopen vervolgens naar het oude centrum van dit kustplaatsje. Jens gaat weer op de loopfiets, dat werkt nog altijd prima. Bij de tourist information loop ik naar binnen en word ik prompt getrakteerd op een kaart van het centrum inclusief een standaard maar effectief praatje over wat er te zien is. We lopen door de poort in de oude stadsmuur en staan onmiddellijk in een prachtig klein wit stadje.

polignano pleintje

Een pleintje in de oude stad van Polignano a Mare

Het is op rotsen gebouwd die loodrecht uit zee oprijzen. Een apart gezicht. We hoeven maar een paar steegjes door te lopen en we staan al op een uitzichtpunt. Onder ons zien we de Adriatische Zee en het smalle strand dat Polignano rijk is. De huizen als blokkendoosjes zijn in het verlengde van de rotswanden opgebouwd – er zijn aan de open zeekant zelfs balkonnetjes die geheel boven het water hangen – en in de diepte ligt de kraakheldere zee. Ondanks haar onstuimig karakter kan ze heel wat mensen verleiden tot het nemen van een duik. Bij een ander uitzichtpunt strijken we neer op een terrasje en lunchen we met pasta en pizza.

polignano uitzicht dorp

Jens bewondert het uitzicht vanaf de fiets

polignano strand

Het strand van Polignano a Mare

polignano ponte

Ponte Polignano

 

De grote oversteek

Wanneer we in Bari aankomen vinden we na enig zoeken de passagiersterminal in de haven. Het adres waar we volgens de boekingsinformatie de tickets moeten ophalen blijkt niet te kloppen, en in de stad wordt de haven niet al te best aangeven. Maar we hebben de tijd, dus van paniek is geen sprake. Wanneer we op de goede plek zijn krijgen we een hele papierwinkel, inclusief een bordje waarop ‘Camping on Board’ staat. Jawel, dat gaan we dus echt doen. We stellen ons op in een onhandig rijtje en mogen een half uur later al aan boord. De medewerkers van het schip geven ons een plaats ‘aan het raam’; de camper staat aan de zijkant naast de reling waardoor we een vrij uitzicht op zee hebben.

veerboot bari igoumenitsa

Ons plekje ‘aan het raam’, toen het dek nog lang niet vol was

De stroomkabel kunnen we inpluggen, net als op een camping. De meeste voertuigen op ons dek zijn vrachtwagens en we zien een stuk of zes campers. We nemen een kijkje op het schip, eten iets kleins in de bar en met onze speciale pasjes komen we weer terug op het camperdek. Na een broodje is het bedtijd voor Jens, die het allemaal heel interessant maar ook wel wat apart vindt. “Waarom gaan we met de camper varen?” vraagt hij zeker tien keer vandaag, in variërende bewoordingen, steeds met die strekking. “Omdat we naar Griekenland willen en Italië allemaal zee om zich heen heeft,” is ons antwoord, “en anders moeten we helemaal terug rijden.” We laten het zien op de kaart die in de camper hangt en uiteindelijk begrijpt hij het prima.

Op het camper-/vrachtwagendek zijn geweldige douches en schone wc’s. Mij bevalt deze overtocht tot nu toe prima. Slapen op het schip lukt Jens heel best, maar ons wat minder. Een Nederlandse vrachtwagen met levende eendagskuikens heeft de hele nacht de motor aan die ons wakker houdt. En de dag begint weer vroeg – om 6 uur legt de Superfast II aan in Igoumenitsa, met een uur tijdsverschil in ons nadeel.

 

Een rondleiding op fluistertoon

We rijden snel en soepel de boot af. Camping Elena’s Beach is nog maar tien kilometer rijden – een goed idee na deze korte nacht. Nog voor 7 uur arriveren we, maar ze zijn ingesteld op vroege vogels van de veerboot. De vriendelijke vader van de eigenaar – zo blijkt later – weet dat we komen en staat ons op te wachten. Fluisterend lopen we over het terrein en hij zegt dat we zelf een plek mogen uitkiezen. We hebben onze keuze snel gemaakt: er is nog één plekje direct aan het strand. Om de slapende campinggasten niet al te veel te storen, mogen we pas vanaf 8 uur over het terrein rijden. Dat geeft ons mooi de tijd om het ontbijt af te maken, dat we moesten staken toen we onverwacht snel de boot af konden.

 

Relaxen aan de baai

Elena’s Beach is een heerlijke plek. Het kiezelstrandje en het rustige zeewater zijn geweldig voor Jens en op zijn beide fietsjes gaat hij lekker de camping rond.

camping elena kampeerplek

Onze prachtplek aan de baai op camping Elena’s Beach

camping elena baai

Een wandeling door de baai, Jens wijst naar de camping

 

Griekse vakantievriendjes

De volgende dag is het weekend en zitten de zoontjes van de eigenaars te spelen in de bar. Timon (4) en Vasili (8) hebben een Griekse vader en een Duitse moeder waardoor ik prima Duits met ze kan spreken. Eerst aarzelt Timon nog maar al snel mag Jens met zijn speelgoed spelen en onze doos duplo wordt blij ontvangen. Heerlijk, Jens heeft weer even een leeftijdsgenootje om mee te spelen en dat geeft ons ook wat meer vrijheid.

Timon blijkt een goed fietsertje te zijn; hij heeft geen problemen met de flink hellende paden en gaat als een speer. Dat is wat veel van het goede voor Jens, die net heeft leren fietsen zonder zijwieltjes. Met als gevolg dat we een paar keer een voorbij zoevende Timon te zien krijgen en een met de fiets aan de hand lopende Jens. Maar toch, hij leert weer heel wat bij in korte tijd en vindt het geweldig om even een vriendje te hebben. Vader George de campingbaas bevalt het ook goed. Hij geeft ons de keus om óf twee weken zijn zoon met ons mee te nemen, óf onze zoon twee weken bij hem achter te laten. We laten hem weten dat we erover na zullen denken.

camping elena samen spelen

Met Timon spelen met zijn Paw Patrol verzameling

camping elena samen fietsen

Samen lekker fietsen

 

De kloosters van Meteora

Na twee volle dagen op deze camping zijn we er weer helemaal aan toe om wat nieuws te zien. We zeggen tegen George dat hij Timon met ons mee mag geven, maar gek genoeg krabbelt hij terug. Met z’n drieën rijden we over een prima snelweg, door ettelijke tunnels en een zeer bochtige B-weg naar de volgende bestemming: Meteora. We installeren ons op de geweldige camping Vrachos in het dorpje Kastraki, aan de voet van de rotsen en kloosters van Meteora.

camping vrachos zwembad

Op camping Vrachos kun je heerlijk zwemmen

camping vrachos kampeerplek

Onze fijne plek met schaduw op camping Vrachos

Voordat we deze reis gingen voorbereiden hadden we er nog nooit van gehoord, maar het blijkt een razend populaire bezienswaardigheid te zijn. Bij het zien van foto’s weten we het zeker: de kloosters van Meteora moeten we zien. Het landschap is onwerkelijk en prachtig. Vanuit een grote vlakte rijzen hoge zandstenen rotsen op die meer op torens lijken dan op bergen, zo steil zijn ze. In de geërodeerde wanden kun je met een beetje fantasie allerlei vormen zien. Bovenop die torenhoge pilaren staan niet ver van elkaar zes kloosters, het ene groter dan het andere. Ze vallen er bijna af, zo lijkt het. Hoe heeft men de kloosters van Meteora ooit kunnen bouwen?

meteora klooster triada

Klooster Aghia Triada

 

Eerst kluizenaars, toen monniken

Dit gebied vraagt om een beetje vooronderzoek. Op GriekseGids.nl lees ik dat hier ooit een binnenzee lag. Al in de 9e eeuw zochten kluizenaars een veilig heenkomen in de grotten van de gigantische rotspilaren – die daarvoor nog nooit betreden waren – en vanaf de 14e eeuw beklommen monniken ze om er een kloostergemeenschap te stichten. Ze konden er in afzondering leven en hoefden bijna nooit beneden te komen. Goederen en personen gingen met houten ladders en netten aan touwen omhoog en omlaag. Op het hoogtepunt waren maar liefst 24 kloosters in gebruik; nu zijn er nog zes open voor bezoek, die ook nog echt gebruikt worden. Allemaal zijn ze een dag in de week gesloten.

“Dit is echt iets voor in films” zou je kunnen denken bij het zien van dit natuurwonder. En ja, dat is het ook. Al in 1961 werd “Kuifje en het Geheim van het Gulden Vlies” hier deels opgenomen en in 1981 speelde Meteora een rol in de James Bondfilm “For Your Eyes Only”. Beide films gebruikten het Heilige Drievuldigheidsklooster als decor, ofwel Aghia Triada. Dit gaan wij bezoeken – we kiezen bewust voor eentje dat kleiner en daardoor minder populair is omdat het gebied nogal druk kan zijn met bezoekers.

 

De benenwagen of… een roestig oud liftbakje?

Het is mogelijk om een excursie te boeken of een lijnbus te nemen, maar ook met een camper is de weg prima begaanbaar, verzekert de campingeigenaar ons. Dus verlaten we onze plek in de ochtend en rijden we naar boven. Aghia Triada blijkt op één na het verst gelegen klooster te zijn; onderweg passeer je achtereenvolgens Agios Nikolaos, Roussanou en de afslag naar Varlaam en Megalo Meteora. Alleen Agios Stefanos ligt nog verder. Varlaam en Megalo Meteora zijn de grootste, de populairste en dus verreweg de drukste kloosters.

Bij Aghia Triada is maar een kleine parkeerplaats, mooi in verhouding met de grootte van het klooster. We zien een kabelbaantje met een krakkemikkig ogend bakje eraan. Als je durft kan je er op die manier ook komen. Wij kiezen voor het geplaveide wandelpad en vervolgens de zigzaggende uit de rotsen gehouwen trap van 157 treden – volgens onze eigen gezamenlijke telling. Jens vindt het geweldig. “Ik ben zo benieuwd hoe het er daar uitziet” en “oooh wat mooi!!” zegt hij meerdere keren. De traptreden beklimt hij met een aanstekelijk enthousiasme alle 157 zelf.

meteora klooster triada trap

De trappen gaan telkens een hoekje om,… hoe ziet het er hier uit?

 

De kloosters van Meteora in de herkansing

Het is verrassend rustig vandaag, vinden wij, maar dat kan te maken hebben met de hardnekkige bewolking. Dat constateren we de volgende dag, wanneer de hemel strakblauw is en we nogmaals een rondje langs de kloosters rijden om ze bij zonlicht te bekijken, en ook niet onbelangrijk – te fotograferen. Het is dan een stuk drukker op een aantal parkeerplaatsen. Bij Varlaam staan wel tien touringcars en we zien van een afstand dat de trappen vol met mensen zijn.

meteora klooster varlaam

Klooster Varlaam wordt massaal bezocht

Na deze tweede rondgang vertrekken we uit dit bijzondere gebied. Het is zeer toeristisch maar het is dan ook uitzonderlijk mooi. Alleen een rondje over de prima asfaltwegen rijden zou al de moeite waard zijn vanwege het surrealistische landschap. Wil je dit UNESCO Werelderfgoed echt goed op je in laten werken, dan trek je beter een paar dagen uit zodat je alle kloosters van Meteora kunt bezoeken.

meteora vier kloosters overzicht

Vier kloosters van Meteora op een rij: v.l.n.r. Roussanou, Aghios Nikolaos, Varlaam en Megalo Meteora

 

Onderweg naar het verste punt van de reis

Wij nemen die tijd niet en willen Chalkidiki gaan zien. Dit is een regio in het noorden van Griekenland die uit drie schiereilanden bestaat. Het eerste, Kassandra, heeft meer massatoerisme dan het tweede, Sithonia. Het derde, Athos, is grotendeels niet toegankelijk voor vrouwen omdat er een klooster is gevestigd waar alleen mannen wonen. De keuze voor Sithonia ligt voor de hand. We overnachten halverwege op Camping Agiannis, net iets onder Thessaloniki en aan zee. Dit blijkt niet zo’n prettige te zijn als we dachten: een vieze zee, een vies strand, en 95% wordt bezet door permanente morsige caravans met eigen bouwsels eraan vast. Alleen het zwembad is fijn en dat weten de plaatselijke jongeren ook. Jens plonst lekker in het kinderbad.

 

Het verste punt ligt op Sithonia

Op deze camping blijven we geen dag langer. Op naar Sithonia in Chalkidiki! We strijken neer op een vakantiepark: Thalatta Camp bij Kalamitsi. Hij vult een grote baai en is eigenlijk een klein dorp. Werkelijk alle voorzieningen zijn aanwezig. Normaal gesproken vermijden we dit soort plekken graag maar toch vinden we het hier prettig. Met alle bomen en begroeide hellingen aan weerskanten van de baai doet het natuurlijk aan. De zee is prachtig zachtblauw, het strand iets tussen crèmewit en zachtgeel. Op dit verste punt van de reis gaan we de komende dagen eens lekker rustig aan doen. Voor het eerst zien we geen Nederlanders. De meeste campinggasten zijn Duitsers en Bulgaren, voor wie Chalkidiki een populaire vakantiebestemming is.

camping kalamitsi strand

Het strand en de zee van Thalatta Camp

 

We krijgen bezoek!

Een aantal dagen geleden werd een plan dat al in Nederland ontstond werkelijkheid: we gaan bezoek ontvangen in het weekend van de verjaardag van Jens. Vanwege het bewust onvoorspelbare karakter van onze reis hebben we lang gewacht met een plaats te bepalen, maar in goed overleg is die nu vastgelegd. Op 23 juni halen we mijn moeder, zus en schoonzus op van het vliegveld. Daar kijken we enorm naar uit!

Welk vliegveld? Wie het weet mag het zeggen… in de reacties graag!

TAGS

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Anke Feenstra
Amsterdam, Nederland

Ik ben Anke, ik ben voor altijd op reis - met mijn Lada Niva als avontuurlijke compagnon. De titel slaat op mijn passie voor reizen maar ook op de reis die het leven zelf is. Daar schrijf ik over, of het nou vakanties, dichtbije en verre reizen of gebeurtenissen uit het dagelijks leven zijn. Vaak in gezelschap van mijn zoon Jens en de Niva! Ik hoop dat je met veel plezier meeleest.

Nog niet af

Deze site is de opvolger van gezininreizen.com en nog under construction. De camperblogs moeten nog aangevuld worden tot #15 en er staat een aantal nieuwe blogs in de steigers. Bedankt voor je begrip 😉

Zoeken
    Categorieën
    %d bloggers liken dit: