cinque terre
Camperreis 2017 Frankrijk Italië

#05 | Côte d’Azur en Cinque Terre

By
on
25 mei 2017

Camperblog #05 begint met het eerder genoemde familiebezoek. Mijn nichtje Janneke is samen met haar man Niels en zoon Wessel (3) in hun vakantiehuis in Ste. Maxime, in de buurt van Nice. Ze komen ’s avonds aan, op dezelfde dag dat wij erheen rijden. In de dagen daarna doen we onze eerste bestemmingen in Italië aan: de Bloemenrivièra met ondermeer Cinque Terre. Ook maken we een uitstap naar Monaco.

Route: Sillans-la-Cascade – Ste. Maxime – Vallecrosia (Italië) – Levanto

 

Genieten van familie en strand

De korte afstand van Sillans-la-Cascade naar Ste. Maxime rijden we op ons gemak en aldaar eten we een broodje aan het strand. Wat een heerlijke zee, zo prachtig azuurblauw. Ja, we zijn echt aan de Côte d’Azur. We kunnen onze camper hier zomaar legaal parkeren direct op de boulevard, wat in de omliggende plaatsen wel anders blijkt wanneer we ’s middags een ritje gaan maken. Alle parkeerplaatsen zijn verboden voor voertuigen die hoger zijn dan 2 meter nog wat. Rond etenstijd besluiten we een speeltuin in Ste. Maxime op te zoeken. Daar op de parkeerplaats bereid ik een heerlijke risotto terwijl Jens onder het wakend oog van Léon in de speeltuin speelt en rondfietst. Gemak dient de mens!

We zetten de camper neer op een algemene parkeerplaats, op het domaine waar het huis van Janneke en Niels staat. Hier is geen ander verkeer dan dat van de bewoners, dus hebben we een unieke wildkampeerplek. Met uitzicht op de Middellandse Zee; er zijn slechtere plekken om te overnachten. Even later verwelkomen we mijn familie bij hun eigen vakantiehuis.

Ste Maxime camperplek

Wildkamperen op een Zuid-Frans domaine met uitzicht op de Middellandse Zee

 

Comfortabel wildkamperen

De volgende ochtend ontbijten we bij Janneke en Niels, kletsen we even goed bij en genieten we van de luxe van een huis, na drie weken in de camper. Jens kan lekker spelen met zijn neefje Wessel – ze zijn bijna even oud dus dat is erg leuk. Ze belanden zelfs samen in bad.

Voor de lunch gaan we met z’n allen naar een favoriete strandtent. Omdat Niels een reservering heeft gemaakt is er een parkeerplaats vrijgehouden en worden we ter plekke opgevangen door hippe beachboys die valet-service verlenen. Luxe, en tegelijk relaxed hier aan het strand. Het eten is geweldig; Léon kiest de tonijntartaar en ik geniet van een Aziatische kipsalade. Kipnuggets en friet voor de jongens – dat gaat er wel in na spelen op het strand.

Het is leuk en gezellig om Janneke, Niels en Wessel hier op te zoeken en een beetje van de luxe van de Côte d’Azur te proeven. Geweldig dat het precies zo uitkwam, en een dankbaar dagje voor ons als camperaars.

Ste Maxime lunch strand

Op naar Italië

Na deze gezellige ochtend en middag is het voor ons tijd om verder te trekken. We gaan Italië halen vandaag. De rit ernaartoe voert ons eerst langs de zee, tot Cannes. Prachtige uitzichten over zee en ruige roodbruine rotsen houden ons met de neus tegen de raampjes gedrukt. In Cannes worden we vlak voor het centrum teruggestuurd – campers mogen er niet in vanwege het filmfestival dat dit weekend gehouden wordt. Pech! Dan maar de snelweg op. Het is toch al wat later dan gedacht dus opschieten is niet erg.

De camping die we op het oog hebben ligt aan zee in Vallecrosia, net voorbij Ventimiglia. De plaatsen zijn klein en je staat vlak naast elkaar, maar we komen er gaandeweg achter dat deze camping ook heel wat pluspunten heeft. Voor het eerst hebben we gratis wifi die het ook nog doet, de douches zijn geweldig en er zijn meerdere kleine kinderen. Jens wordt al snel vriendjes met een Duits jongetje en een Engels meisje. Ze zoeken elkaar steeds op en gaan fietsen of met waterpistolen aan de gang. Het is super leuk om te zien, zo jong als ze zijn.

Vallecrosia camping spelen fietsen

Samen spelen – Jens was blij met dit ‘zachte pad’

 

Nieuwe reisroute

We merken ondertussen dat we te veel kilometers willen maken met de route die we tot nu toe in ons hoofd – en op papier – hebben. Dus korten we hem desastreus in, wat een leuke puzzel is. Maar een aantal dagen later realiseren we ons dat ook deze nieuwe route waarschijnlijk te veel tot een werkvakantie gaat leiden. We hebben meer rust tussendoor nodig om bij te komen van alle indrukken, dus gaan we regelmatig een dag niks plannen en langer op een plek blijven. Wat dit tot gevolg heeft voor de route die we gaan afleggen weten we nu nog niet, maar hij zal in ieder geval heel anders zijn dan ik in camperblog #00 over de route heb voorgesteld.

Vallecrosia bootjes op strand

Vissersbootjes op het strand van Vallecrosia

 

Voor het eerst fietsen en hardlopen in Italië

Léon maakt rondom Vallecrosia een prachtige fietstocht, deels door de bergen met pittoreske dorpjes. Hij stuit op de oude brug in de plaats Dolceacqua, die nog door Monet is vereeuwigd op zijn schildersdoek. Ik loop hard vanaf de camping langs de boulevard naar het naastgelegen plaatsje Bordighera, wat nogal een beproeving is op een warme middag. Maar ik heb afleiding genoeg want ik kijk mijn ogen uit; complete Italiaanse families – van baby’s tot oude opa’s en oma’s – besteden deze lome zondagmiddag aan het strand. En iedereen is stijlvol gekleed; ik zie zelfs een oude dame leunend op een rollator met een kek hoedje op en een prachtige rok aan. Het treinstation ligt direct aan de boulevard, dertig stappen en je staat op het strand. Zandvoort is er niks bij.

Mijn einddoel ligt op drie kilometer afstand: chiesa de Sant’ Ampelio. Een schattig kerkje waar de vriendelijke receptioniste van de camping me op gewezen had: “it’s amazing!” Ze heeft groot gelijk. Ik kan wel wat koelte gebruiken wanneer ik het na anderhalve kilometer rennen bereik. Koelte biedt de kerk helaas niet, maar hij is wel mooi. Opgebouwd uit grillige rotsen die je ook van binnen ziet en de locatie op een kleine kaap boven de zee is prachtig.

Voor Girls Run The World schreef ik een gastblog over deze hardlooproute.

Vallecrosia kerkje aan zee

Chiesa de Sant’ Ampelio in Vallecrosia

 

Monaco met een extraatje

Vanaf Ventimiglia is het mogelijk om met de trein in 20 minuten in Monaco te zijn. Daar maken we graag gebruik van. Op de fiets gaan we naar het station en binnen een half uur staan we in Monaco. Onderweg passeer je eerst de grens met Frankrijk; op het eerste Franse station komen agenten de trein in die snel en geroutineerd alles en iedereen checken – op zoek naar vluchtelingen naar wij aannemen. Nog geen jaar geleden was de vluchtelingenproblematiek op deze grensovergang vrij groot, maar nu merk je daar weinig meer van.

Monaco – een heel land dat slechts 2 km2 beslaat en dus ideaal is voor een dagtrip. We lopen van het station richting de grootste van de twee havens. Hoe dichterbij we komen, hoe meer alle bedrijvigheid ons opvalt. We realiseren ons al snel dat komend weekend hier de Grand Prix Formule 1 van Monaco plaatsvindt. Alles wordt nu in gereedheid gebracht en dat is te merken. De race is berucht omdat hij dwars door de stad gaat. Dus lopen we opeens langs de pitstraat waar de vrachtwagens af en aan rijden en we ontdekken al snel de pitbox van Max Verstappen.

Monaco F1 pitstraat Verstappen

Monaco F1 RedBull truck

 

Formule 1, statige jachten en dure bolides

We mogen overal heel dichtbij komen en iedereen is even vriendelijk. Wat een belevenis! Wij zijn niet eens echte F1-gekken maar dit is toch wel heel bijzonder. De tribunes zijn bovenop kades van de haven gebouwd en als we in de richting van het casino lopen zien we nog meer tribunes her en der verspreid staan. In een grote supermarkt direct aan de haven heeft Red Bull een racestoel simulator  neergezet en waan je je een echte coureur – omringd door talloze blikjes Red Bull.

Monaco F1 tribunes

Ik vind het leuk om te zien dat, ondanks dat Monaco de stadstaat van het grote geld is, de luxe winkelpanden en gewone winkeltjes elkaar afwisselen in de straten. En over rijkdom wordt hier niet geheimzinnig gedaan; BNP Paribas heeft een filiaal dat slechts wealth management doet en een makelaar heeft een appartement van €13 miljoen in de etalage. Bij het casino vergapen toeristen zich aan de luxe bolides uit alle windstreken die hier voor de deur geparkeerd staan.

Monaco Jens kijkt uit over haven

Achteraan in de haven ligt een uitzonderlijk groot jacht, de ‘Dilbar’. Ik zet het op de foto en later kom ik erachter dat het qua volume het grootste jacht ter wereld is, in bezit van een Russische biljonair. Dat pikken we ook weer even mee. Voor Jens was het lopen door Monaco ietwat veel van het goede, maar zoals altijd vermaakt hij zich met trappetjes op- en aflopen of ergens op (en af) klimmen. Ook het ijsje aan de haven en de trein heen en terug kunnen onze stoere peuter wel bekoren.

Jacht Dilbar in haven Monaco

De pastelkleuren van Cinque Terre

Ons volgende doel in Italië is Cinque Terre: vijf schilderachtige dorpjes aan een stuk ruige kustlijn van zo’n 15 kilometer lang. We vinden een fijne kleine camping in het plaatsje Levanto, vanwaar je gemakkelijk met de trein naar alle dorpjes toe kunt. Ze liggen stuk voor stuk tegen de steile hellingen aangebouwd waardoor het niet handig is om er met de auto heen te gaan, laat staan met een camper. Dus wij laten ‘m graag staan, die camper, en wederom fietsen we naar het station. Ideaal. Alle vijf de dorpjes in een middag is te veel, dus we kiezen er twee uit om te gaan bekijken. Het worden Riomaggiore en Vernazza. Aan deze blog over Cinque Terre hebben we veel gehad ter voorbereiding.

Cinque Terre Riomaggiore straatbeeld

Het verrassende stationnetje van Riomaggiore

Onze gouden tip voor Cinque Terre: opletten als je in Riomaggiore uit de trein wil stappen. Het perron, een open stuk tussen twee bergen waar de trein met een tunnel doorheen gaat, is korter dan de trein. Stilstaand in de tunnel hebben wij geen idee dat we er al zijn. De trein gaat weer rijden en stopt niet, gaat juist harder rijden en een kwartier later stappen we uit in La Spezia. Gelukkig maar dat de treinen heel regelmatig rijden. Alle ritjes tussen de dorpen duren maar een paar minuten en kosten los €4 voor volwassenen. Kinderen tot 4 jaar rijden gratis.

Cinque Terre Riomaggiore schoolplein

De pastelkleurige popperige huisjes zijn ingenieus tegen de hellingen aan gebouwd, met steegjes en trappetjes er tussendoor die geweldig zijn om te ontdekken. Hier komt het lokale leven beter tot uiting dan in de hoofdstraten, die op de toeristen ingesteld zijn met talloze restaurantjes, barretjes en winkeltjes. Zodra we ons in de steegjes begeven zijn we weg van de mensenmassa’s, die de dorpjes in de loop van de middag overspoelen. Rio Maggiore heeft een piepklein haventje waar de kleurige vissersbootjes op het droge liggen. Vernazza heeft een wat grotere haven met een klein strand waar vooral kajaks af en aan varen. Wanneer we beide dorpen vanuit de hoogte bekijken zien we dat er veel aan terrastuinbouw op de hellingen wordt gedaan; de bewoners hebben zich niet veel aangetrokken van de ongemakken die de steile kuststrook met zich meebrengt.

Cinque Terre Vernazza vanaf castello Doria

Vernazza gezien vanaf castello Doria

 

Vernazza vanuit de lucht bekeken

De beklimming van de oude burcht in Vernazza (Castello Doria) aan het eind van de middag verschaft ons een mooi totaalplaatje: de ruige rotsachtige kustlijn met het dorpje in de inham genesteld, badend in de zon die begint af te zakken naar de horizon. Verder naar het zuiden is nog net Manarola te zien – een van de andere dorpjes – dat op een klif ligt. Het is mogelijk om van het ene naar het andere dorp te wandelen, maar niet alle stukken zijn altijd open.

Voor Jens geldt hier hetzelfde als in Monaco; het bijzondere van de dorpjes van Cinque Terre is niet aan hem besteed maar hij wordt wel enthousiast van de treinreis – kletst honderduit over welk station we moeten hebben – en laat in de middag nog een burcht beklimmen is geen probleem. Rechte stukken lopen zijn niet favoriet, dan tilt Léon hem veel. We boffen dat hij alles eet, want ook van de puntzakken met gefrituurde zeevruchten, die je in Riomaggiore veel ziet, eet hij gretig mee.

 

Een nieuw land op onze route

Na België, Frankrijk, Italië en Monaco mogen we binnenkort het vijfde land op onze reis al afvinken: San Marino! Vanaf 29 mei is het land gastland van de “Olympische Spelen voor kleine staten” waardoor de campingprijzen de pan uit rijzen, maar dat hebben we ervoor over. Een landje boven op een berg, ik ben er heel benieuwd naar.

Levanto proost op Italie

Proost op Italië!

TAGS

LEAVE A COMMENT

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Anke Feenstra
Amsterdam, Nederland

Ik ben Anke, ik ben voor altijd op reis - met mijn Lada Niva als avontuurlijke compagnon. De titel slaat op mijn passie voor reizen maar ook op de reis die het leven zelf is. Daar schrijf ik over, of het nou vakanties, dichtbije en verre reizen of gebeurtenissen uit het dagelijks leven zijn. Vaak in gezelschap van mijn zoon Jens en de Niva! Ik hoop dat je met veel plezier meeleest.

Nog niet af

Deze site is de opvolger van gezininreizen.com en nog under construction. De camperblogs moeten nog aangevuld worden tot #15 en er staat een aantal nieuwe blogs in de steigers. Bedankt voor je begrip 😉

Zoeken
    Categorieën
    %d bloggers liken dit: